مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

سلام بچه ها عیدتون مبارک.امیدوارم سال خوبی داشته باشید و هر چی از خدا می خوایید بهتون بده(البته اگه به صلاحتونه).سر سفره های ۷سینتون ما رو  از یاد نبرین.دوستداره شما الهه.

...................................................................................................

راستی خدا به دادمون برسه امسال ساله سگه.

راستی ۱۹فروردین تولده منه.پولاتونو جمع کنین که لازمتون میشه

سلام بچه ها .از وقتی که بلیط های مشهد و تو دستام گرفتم دیگه آروم و قرار ندارم. چه صف طولانی بود این صف ۲۱ ساله.آخر آقا خواست که من بی لیاقتم به پابوسش برم.هی خدا خدا میکنم زودتر برم و برسم.ولی هنوز باورم نمیشه.

چنان گنجشک می سایم سرم را روی ایوانت

که تا یک لحظه بالم حس کند گرمای دستانت

تو خورشیدی و این گنجشک کوچک از تو می خواهد

تمام عمر خود را سر کند در کنج ایوانت ....

سلام بچه ها حالتون چطوره؟ مرسی از نظرای قشنگتون.راستش این داداشی ما یه کم وقت نداره که یه دستی به این وبلاگ بکشه.منم دست تنها موندم.اگه یکم دیر به دیر آپ میکنم مال اینه.البته اگه خدا بخواد در برنامه ی چند ساله ی پنجم حتما این وبلاگ تغییرات اساسی خواهد کرد.البته با نظرای خوب شما.

براتون یه عکس میذارم که خودم خیلی دوستش دارم شایدم قبلا دیده باشید ولی من هر بار میبینم حال عجیبی میشم.

کاشکی ما آدما هم انقدر نسبت به هم با عاطفه بودیم.

Will you dance with me my darling,

Will you hold me oh so close?

Will you whisper love into my ear,

That’s when I feel your love most?

As the music plays so softly

And you gently pull me close,

Words could never explain

The way my face just glows.

چرا ما آدما انقدر باید راجع به زندگیه هم نظر بدیم؟ چرا همه منتظریم که یکی بمیره بریم حلواشو بخوریم؟چرا ما آدما اصلا مراقب حرف زدنمون نیستیم؟ چرا گاهی وقتها با حس نزدیک بودن به طرفمون حرفی بهش میزنیم که دشمنشم بهش نمی زنه؟ چرا ما آدما با نظر ها و دخالتهامون عرصه رو انقدر واسه یکی تنگ می کنیم که یه جووون  آرزوی مرگ بکنه؟ چی به من و شماها می رسه؟؟ها؟؟ مگه این طور نیست که همه آدما تو زندگیشون مشکل دارن؟؟ نگید نه که باورم نمیشه. همه یجوری تو زندگی می لنگن. ولی مگه این عیبه؟؟ نه به خدا این عیب نیست. بعضیهاش امتحانه و بعضیهاشم تنبیه خداونده. ولی به خدا همه کم و زیاد دارن. یکی از بچش میناله. یکی از مریضی. یکی از گذشته و تجربه تلخشو .... ولی بیایید با انگشت گذاشتن روی نقطه ضعف های آدما دردشونو بیشتر نکنیم. اگه درمون نیستیم لا اقل مایه ی عذاب هم نباشیم. خیلی دلم گرفته. بغضی که تو گلومه با این که ترکیده ولی درمون دلم نشد. هنوز سنگینیشو تو گلوم حس میکنم.آخ که آدم وقتی از عزیزترین کسش حرفی بشنوه (که بشه انگشت رو زخم ) چقدر سخته.ولی عیب نداره. شاید اگه آدما به هم طعنه نمی زدن بازم اشتباه می کردن.بازم تجربه های تلخشون تکرار میشد.شاید باید شنید و سوخت و تحمل کرد.شاید آدما خواسته یا نا خواسته با زخم زبوناشون آدم و تنبیه میکنن که دیگه اشتباه نکنی.ای خدا شکرت. حتی به سختیها.حتی به امتحانهای سختت.فقط تحملشم بهمون بده. عزیز جونم دلم می خواست اینجا بودی. خیلی دوستت دارم.وجود تو نعمت برام.هر جا هستی خوب و خوش باشی.خودتم می دونی که وب ساختن منم به عشق تو بود.دلم میخواست از راه دور با حرفام برات یادگاری بذارم . دوستت دارم قشنگ من .

 مگر چشمان ساقی بشکند امشب خمارم را

 مگر شوید شراب لطف او از دل غبارم را 

بهشت عشق من در یادها گم شد 

مگر از جام می گیرم سراغ چشم یارم را !           

گمگشته

بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ                                    

                           باورم ناید که عاقل گشته ام

                                                   گوییا او مرده در من اینچنین

                                                                               خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آیینه می پرسم ملول

                            چیستم دیگر، به چشمت چیستم؟؟ 

                                                    لیک در آیینه میبینم که وای

                                                                              سایه ای هم زآنچه بودم نیستم

همچو آن رقاصه هندو به ناز

                          پای می کوبم ولی بر گور خویش

                                                   وه که با صد حسرت این ویرانه را

                                                                             روشنی بخشیده ام از نور خویش

ره نمی جویم به سوی شهر روز

                          بی گمان در قعر گوری خفته ام

                                                  گوهری دارم ولی آن را ز بیم

                                                                             در دل مرداب ها بنهفته ام

می روم...اما نمی پرسم ز خویش

                        ره کجا؟؟...منزل کجا؟؟...مقصود چیست؟

                                                 بوسه می بخشم ولی خود غافلم

                                                                            کاین دل دیوانه را معبود کیست

او چو در من مرد ناگه هر چه بود

                        در نگاهم حالتی دیگر گرفت

                                                گوییا شب با دو دست سرد خویش

                                                                            روح بی تاب مرا در بر گرفت

آه...آری...این منم...اما چه سود

                       او که در من بود،دیگر نیست،نیست

                                               می خروشم زیر لب دیوانه وار

                                                                           او که در من بود آخر کیست،کیست؟؟                    

                                                    این گل تقدیم به دوستای گلم

      I'm waiting for you

قهر

نگه دگر به سوی من چه می کنی

چو در بر رقیب من نشسته ای

به حیرتم که بعد از آن فریب ها

تو هم پی فریب من نشسته ای

به چشم خویش دیدم آن شب ای خدا

که جام خود به جام دیگری زدی

چو فال حافظ آن میانه باز شد

تو فال خود به نام دیگری زدی

برو..برو..به سوی او،مرا چه غم

تو آفتابی...او زمین...من آسمان

بر او بتاب زان که من نشسته ام

به ناز روی شانه ی ستارگان

بر او بتاب زآنکه گریه می کند

در این میانه قلب من برای او

کمال عشق باشد این گذشتها

دل تو مال من،تن تو مال او

تو که مرا به پرده ها کشیده ای

چگونه ره نبرده ای به راز من؟؟

گذشتم از تن تو زآنکه در جهان

تنی نبود مقصد نیاز من

اگر به سویت این چنین دویده ام

به عشق عاشقم نه بر وصال تو

به ظلمت شبان بی فروغ من

خیال عشق خوشتر از خیال تو

کنون که در کنار او نشسته ای

تو و شراب و دولت وصال او

گذشته رفت و آن فسانه کهنه شد

تن تو ماند و عشق بی زوال او!