ای تنها ستاره که تو شبهام میتابه. ای آنکه درک حضورت تارو پود وجودمو آروم میکنه.تنها و بیکس موندم

 و قلبم از شدت غصه آرووم کز کرده کنج سینه ام.ببین چقدر بیصدا و آروومه.داره گریه میکنه.تمام مدت.اما

بیصدا.

احساس میکنم از خودم فاصله گرفتم.خدای من چطور میتونم به نزدیکیه به تو امیدوار باشم، در حالی که

بدون شناخت خودم با تو هم غریبه ام.وقتی بزرگ و بزرگتر میشم انگار دنیام کوچیک و کوچیک تر میشه.

ببین پرده ای که جلوی چشم و قلبمو پوشونده چطور جلوی دیدم و تیره و تار کرده.

پرده ای که نه از روی نا امیدی که از فزونی آرزوهای بر آورده نشده است، که کم کم تبدیل به لکه هایی شده

که خورشید امید و توکلم و تو خودش دفن کرده.

درسته که من مدت هاست از تو دورم.اما پرتو لطف تو همیشه به من میتابه. با این که چشم دلم قدرت دیدشو

از دست داده اما از دور یه حس یه وجود به من توجه میکنه.محبت دستاتو به خوبی درک میکنم.نگاه پر از

توجهتو تو تمام لحظات عمرم میبینم.تو خدای خوب منی.اما من چی؟؟چیکار میتونم بکنم.چطور میتونم جواب

این همه توجه رو بدم.من خسته شدم.از این دنیا.امشب چشمه ی اشکام خشک نمیشه.کاش این همه نسبت

به من محبت نداشتی.شاید اون موقع میتونستم ازحکم بودن و زندگی کردن سرپیچی کنم.

تنهام نذار.جز تو کسی رو ندارم.تو تنها کسی هستی که از خوار و ذلیل شدنم لذت نمیبری.

سلام بچه ها.حالتون چطوره؟؟

ممنونم که وبلاگ من و عزیزم وقابل دونستید.

امیدوارم سال خوب و خوشی داشته باشید.سر سفره هاتون خیلی دعامون کنید.

واسه ی دل گرفته ی ما هم دعا کنید.

راستی الان جمعه است.شب اربعین.خوش به حالتون که از محرمتون سود بردید.من که امسال به خاطر

مشکلی که پیش اومد جایی نرفتم.

شاید واسه همینه که امسال یه بغض راه گلومو گرفته.شماها که سعادت دارید ما رو هم از یاد نبرید.

دوست دار شما.

الهه.