هر چی آرزوی خوبه مال تو    

                                    هر چی که خاطره داری مال من    

اون روزای عاشقونه مال تو  

                                   این شبای بیقراری مال من

منم و حسرت با تو ما شدن    

                                  تویی و بدون من رها شدن

آخر غربت دنیاست مگه نه؟؟؟؟؟

 آخر همه فراموشت میکنن.دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره.چرا آدما بدی ها تو ذهنشوون میمونه ولی خوبیا یادشوون میره؟؟   چرا آدما زود همدیگه رو نمیبخشن؟؟چرا انقدر

 سنگدل شدیم که از عزیزترین کساموونم کینه به دل میگیریم.چرا؟؟چرا از خوبی کردن میترسیم؟؟

چرا فکر میکنیم که اگه ما بیشتر اذیت کنیم و حال دیگران و بیشتر بگیریم برنده ایم؟؟

نمیدونم.شما میدونین؟؟