لحظات مرا فرا می خواند،
باید بگذرم از آنها، هرچند سخت...
می دانم که همه ی انسانها برای بازی های کوچک آفریده نشده اند
اما تو ، مرا به این قمار سخت مکشان...
لحظه ای که ناتوانی ام را در برابر فریادهای دیگران احساس می کنم، لحظه ی پایان من است...
لحظات، همانگاه که غرقم می سازند، سرشار از ابدیت و مرگ و زندگی اند
ساعتهای ذهن من، سرشار از سخنی ست که با تو می گویم ...
آکنده از نجواهای پنهانی پرتعداد، رو به تو...

در تمامی لحظاتی که تو از فراز قله رهایی پا در راهی می گذاشتی که آن سویش خاتمه ی
همه ی رویاهای رنگین من بود،من الواح شکسته ی ذهنم را می کاویدم به دنبال سرنخی برای رهایی از خود...

باید بروم...
چشمانم بی اختیار می گرید به حال اندیشه ی کوتاهی که به بلندی تو می اندیشد!
من در ناخودآگاه خویش، روزها وشبها، از خود بیخود تو هستم و در اندیشه ی تو.
همه ی روزها و همه ی شبها...

تویی که در من جریان داری و امشب جز تو دیگر، دیدگانم هیچ نمی بینند
هر چند می دانم که گریختن تنها، از احساسات کودکانه خبر می دهد
اما امشب می گریزم...

سلام بچه ها .اول از باید از همه تون  بابت  نظر لطفتون  نسبت به این وبلاگ  تشکر کنم .چون شما خیلی ماهید(البته نه اوونی که شنا می کنه ها)در ثانی دلم می خواست به عزیز نازم (سینا جان) بگم:خیلی دوستت دارم.نمی دونم چقدر ولی بهترین ها رو برات می خوام.هر چی که قشنگترین و بهترینه.چون تو لیاقتشو داری.