سلام بچه ها .ببخشید میدونم که خیلی دیر به دیر آپ میکنم.ولی وقت نمیشه. میگم تا بدونید نبودم خداییش.  جاتونخالی یک هفته ای رفتیم مسافرت. بعدشم تا رسیدیم تهران رفتیم عروسی.بازم جاتون خالیییییییییییی. هنوز خستگیه نیناش ناش از تنمون در نرفته بود که رفتم انتخاب واحد.که خداییش حدس بزنید چه روز خسته کننده ای بود. آخرم بهمون گفتن همه ی کد ها بسته شده مجبور شدیم روز جمعه واحد ورداریم.فکرشو بکن. روز جمعه هم مگه آدم میره دانشگاه؟؟؟

دارم دق میکنم. همین طوری دانشگاه ما سوت و کور هست حالا بیا و یه ترم هم روز جمعه برو دانشگاه . همه ی امیدم به روز حذف و اضافه است شاید یه فرجی بشه.از اوونم که بگذریم مامان خانم گیر داد خونه رو باید بتکونیم.و خداییش مامانها وقتی چیزی میگن مطمئن باشید که عملی میشه.چون نیمه شعبان خونمون مراسم بوود جاتون خالی یک خونه ای سابیدیم که .........صدای لرزیدن خونه رو حس کردم.بعدشم مراسم .اینها که همه بهانه بود واسه ی این که چرا دیر آپ کردیم حالا برسیم سر بر و بچه های گل و مشدی 

که وب ما و خود ما رو تنها نذاشتن. دوست های خوبی مثل آرش جان سینا و بردیای گل  که دیگه کفرشون در

 اومده بود از دیر آپ کردن ما و بقیه ی برو بچه های دوست داشتنی که ممنونم ازشون و از خجالتشون ان شاء الله در میاییم.

و اما پست این دفعه:

زندگی قافیه شعر من است

شعر من وصف دلارایی توست

در ازل شاید این

سرنوشت من بود

می سرایم به امیدی که تو خوانی

ورنه آخرین مصرع من

قافیه اش مردن بود