چرا ما آدما انقدر باید راجع به زندگیه هم نظر بدیم؟ چرا همه منتظریم که یکی بمیره بریم حلواشو بخوریم؟چرا ما آدما اصلا مراقب حرف زدنمون نیستیم؟ چرا گاهی وقتها با حس نزدیک بودن به طرفمون حرفی بهش میزنیم که دشمنشم بهش نمی زنه؟ چرا ما آدما با نظر ها و دخالتهامون عرصه رو انقدر واسه یکی تنگ می کنیم که یه جووون  آرزوی مرگ بکنه؟ چی به من و شماها می رسه؟؟ها؟؟ مگه این طور نیست که همه آدما تو زندگیشون مشکل دارن؟؟ نگید نه که باورم نمیشه. همه یجوری تو زندگی می لنگن. ولی مگه این عیبه؟؟ نه به خدا این عیب نیست. بعضیهاش امتحانه و بعضیهاشم تنبیه خداونده. ولی به خدا همه کم و زیاد دارن. یکی از بچش میناله. یکی از مریضی. یکی از گذشته و تجربه تلخشو .... ولی بیایید با انگشت گذاشتن روی نقطه ضعف های آدما دردشونو بیشتر نکنیم. اگه درمون نیستیم لا اقل مایه ی عذاب هم نباشیم. خیلی دلم گرفته. بغضی که تو گلومه با این که ترکیده ولی درمون دلم نشد. هنوز سنگینیشو تو گلوم حس میکنم.آخ که آدم وقتی از عزیزترین کسش حرفی بشنوه (که بشه انگشت رو زخم ) چقدر سخته.ولی عیب نداره. شاید اگه آدما به هم طعنه نمی زدن بازم اشتباه می کردن.بازم تجربه های تلخشون تکرار میشد.شاید باید شنید و سوخت و تحمل کرد.شاید آدما خواسته یا نا خواسته با زخم زبوناشون آدم و تنبیه میکنن که دیگه اشتباه نکنی.ای خدا شکرت. حتی به سختیها.حتی به امتحانهای سختت.فقط تحملشم بهمون بده. عزیز جونم دلم می خواست اینجا بودی. خیلی دوستت دارم.وجود تو نعمت برام.هر جا هستی خوب و خوش باشی.خودتم می دونی که وب ساختن منم به عشق تو بود.دلم میخواست از راه دور با حرفام برات یادگاری بذارم . دوستت دارم قشنگ من .